Mindful & Intuïtief eten is niets hoeven laten.

‘Ik merkte het vooral ’s avonds. Zodra ik op de bank zat, begon het. Gedachten over eten. Wat er nog in de kast lag. Of ik nog “iets mocht”. Of ik al te veel had gehad die dag. Ik probeerde het te negeren, maar het werd juist luider. Alsof mijn hoofd de hele tijd met eten bezig was - plannen, twijfelen, onderhandelen. Terwijl ik eigenlijk helemaal geen honger had.’

Dat constante geroezemoes (food noise) kostte me veel meer energie dan ik door had.

Toen ik begon met mindful eten, veranderde er niet meteen wat ik at - maar vooral hoe ik at.

Ik ging zitten zonder afleiding en zorgde dat ik een lekker en mooi opgediend bord had. Ik keek naar mijn eten. Ik rook. Ik nam kleinere happen en kauwde echt. Langzaam leerde ik het verschil voelen tussen lichamelijke honger en onrust in mijn hoofd. Of onrust in mijn lijf. Soms ontdekte ik dat ik eigenlijk moe was. Of behoefte had aan ontspanning, niet aan eten.

En toen gebeurde er iets bijzonders.

Mijn gedachten over eten werden zachter. Minder dwingend. Er kwam ruimte tussen iets lekkers zien en mijn reactie. Ik hoefde niet meer meteen iets te pakken. En als ik wel at, genoot ik er meer van - zonder schuldgevoel of innerlijke strijd.

Voor het eerst in jaren voelde eten niet als een gevecht in mijn hoofd, maar als momenten van genieten en van een ervaring in mijn lichaam.

De rust die daardoor ontstond, verraste me het meest. Alsof er achtergrondruis was weggevallen waarvan ik niet eens wist hoe hard die altijd aanwezig was.