dooreetfactor de baasLaatst las ik een column over de liefde van een chefkok voor verse haring. En hoe hij daar soms extreme trek in kon hebben. En in nog één, en nog één … Gevalletje van #dooreetfactor dus! Helemaal aan het eind laat hij in één kort, simpel zinnetje zien hoe hij die factor de baas blijft. Dat zinnetje zegt alles over mindful eten. En hoe iedereen dat kan.

Eerst meer over de #dooreetfactor

De #dooreetfactor, de term is bij velen al bekend. Wat betekent het? Sommige lekkere dingen hebben iets waardoor je er altijd maar meer van wilt. Tenminste, dat gevoel krijg je ervan. Je ervaart een drang om door te eten.
Natuurlijk wil je niet écht oneindig dooreten. Want dan krijg je buikpijn, een vol en lamlendig gevoel, een energiedip. Maar die eetdrang lijkt soms sterker dan jezelf te zijn.
Een oplossing van sommige mensen is om dat wat je lekker vindt dan maar helemaal uit je leven te bannen. Genieten = gevaar! Laat het uit je keukenkast en je bent veilig. Of zeg altijd rigoureus nee tegen elke traktatie.
Maar dat is natuurlijk een schijnoplossing. Want zo is nog steeds het lekkers jou de baas in plaats van andersom. Je onzekere gevoel en de angst dat je je niet kan inhouden, dicteren wat je doet. Met als groot nadeel dat je jezelf het genot van iets dat je echt heerlijk vindt, ontzegt! Is dat hoe je met jezelf om wil gaan?
Wat je écht wilt is natuurlijk: ontzettend genieten van je favoriete lekkers en op een ontspannen manier kunnen stoppen als het voldoende is. Zonder te piekeren vooraf (zal ik wel, zal ik niet?), tijdens het eten (is dit nu wel ok?) of achteraf (had ik niet beter …). Nee, gewoon voldaan doorgaan met je dag in de wetenschap dat je jezelf kon vertrouwen in de balans tussen iets gunnen en je grens respecteren.

En nu: zo blijf je de baas

Chefkok Joris Bijdendijk heeft het onder de knie. Hij is zich bewust van de dooreetfactor, maar blijft zelf aan het roer. Het cruciale zinnetje in de haringcolumn is dit:

Hij twijfelt, luistert naar zijn lijf. Knikt. ‘Nog één’.

Ik vind dit een voorbeeld van mindful eten zoals het bedoeld is. Ik leg in detail uit.

Hij twijfelt,
Dit zegt dat hij zich bewust is van een keuzemoment. Er is geen sprake van gedachteloos doorgaan, maar hij registreert zijn drang om er nog één te nemen en hij neemt dit moment serieus. Hij beseft dat niet de haring, maar hij degene is die de beslissing neemt.
luistert naar zijn lijf.
Hij neemt een pauze tussen het ervaren van de twijfel en de volgende actie. Beseft dat er hulpbronnen zijn om een goede keuze te maken, maar dat je een momentje moet nemen om te horen wat die te zeggen hebben. Het lichaam is een goede adviseur.
Knikt.
Hij mág genieten van zichzelf. Nu de uitkomst van zijn mini-onderzoek is dat een volgende hap genoeg genot zal brengen, geeft hij zichzelf ook toestemming om volmondig ja te zeggen. Hij vertrouwt op dat hij een goede afweging heeft gemaakt.
Nog één.
Hij zegt niet: nu zijn de remmen los en eet ik oneindig door. Maar: als ik er nog één neem, dan is er daarna weer een nieuw keuzemoment. Ik heb op elk moment een nieuwe kans om te doen wat dan het beste is. Ik vertrouw erop dat ik stop op het goede moment.

Laat je gaan!

Dit is het recept voor genieten. Jezelf laten gaan, in de goede zin van het woord. Met dit zinnetje in je achterhoofd, kunnen jij en ik dit ook. Elke dag, op elk moment. Bedankt, chefkok Bijdendijk!

 

Column mindful eten